Compositum

4 Simon

De vrijheid van een schrijver… (2)

isuckIk was erg druk de afgelopen dagen. Dat is goed, denk ik. Het veroorzaakte wel dat ik met bloggen een beetje achter raakte. Nu maar wat extra energie in steken dan.

In mijn blog van 10 december vorig jaar sneed ik het onderwerp “vrijheid van de schrijver” aan. Ik ging er niet op door. Inmiddels voel ik alsnog de behoefte.

Over sommige van mijn stukjes, waarin ik een zeker heerschap de (niet te miskennen) honneur van hoofdpersonage toebedeelde, is naar het schijnt enige beroering ontstaan.

Ik geef toe dat het personage in kwestie niet schitterde als protagonist. De rol van opposant paste hem beter, meende ik. In elk geval op dat moment.

Het doet niet ter zake dat ik hier in latere instantie op ben teruggekomen. Men leest en onthoudt slechts de negatieve tendens. Dat is jammer, maar ik begrijp dat het zo werkt.

Nu moet ik misschien wel vrezen dat mijn blog in aanmerking komt voor een plekje op de index. De auteur (ikzelf) wordt zo zeker als vast verguist vanwege de inhoud.

Ik kan daar mee leven. Risico van het vak. Een schrijver die geen blad voor de mond neemt, maakt vijanden. Dat hoort erbij. Ik heb dan nog niet eens de scherpe tong van de columnist gebruikt.

Aan de andere kant: het is niet mijn doel om te pikeren. De vraag die zich derhalve aandient: ben ik nu wel of niet vrij om elk willekeurig thema aan te snijden? Rationeel beschouwd wel. Gevoelsmatig ligt het toch anders.

Moet ik het mijzelf aantrekken wanneer de lezer niet in staat blijkt om dichterlijke vrijheid te onderscheiden van welgemeende rancune? Feitelijk moet dit mij geen tweestrijd opleveren.

Het neemt niet weg dat ik heb nagedacht over wat ik zoal schreef en de voorzichtige conclusie trek dat ik me wellicht wat subtieler en minder sarcastisch had kunnen uitdrukken.

Ik bracht weliswaar, nog voordat de pleuris uitbrak, de nodige nuances aan, ik maakte onlangs publiekelijk mijn excuses. Wat meer kan ik doen? Mijn woorden terugnemen hooguit, maar daar begin ik niet aan.

Dat zou niet alleen lafhartig zijn, het zou bovenal oneerlijk zijn. Ik ben misschien onaardig soms en onnodig fel. Noem het onbeschoft, zo je wilt. Deloyaliteit zal niemand mij kunnen aanrekenen.

Ik heb mijn onvolkomenheden. Ga ik niet ontkennen. Heb ik nooit gedaan. Ik ben een mens vol gebreken. Soms brand ik mijn billen. Dan moet ik op de blaren zitten.

Shoot me…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 20 januari 2011 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: