Compositum

4 Simon

De waarheid

visWie mijn weblog zo’n beetje heeft gevolgd, zou maar zo de indruk gekregen kunnen hebben dat mijn werkgever en ik elkaar niet zo liggen. Dat is niet aan de orde.

Daarom: de wereld uit met eventuele vooronderstellingen in deze richting. Voor eens en voor altijd mee afrekenen. Suggestie is niet altijd wat het lijkt.

Als ik mijn gal spui over het werk, dan klaag ik feitelijk over de sector, waarbinnen ik als een vis op het droge beweeg. Mijn ambitie ligt op een heel ander vlak, een fait accompli.

Mijn werkgever gaat vrijuit. Ik ben tenslotte niet verplicht om met tegenzin mijn dagen door te brengen. Niemand dwingt mij daartoe; ik doe dat helemaal zelf.

De schoorsteen moet roken, de hypotheek betaald. Het brood komt niet vanzelf op de plank en de vaste lasten rijzen de pan uit. Niets bijzonders. Iedereen zal het herkennen.

Ik sprak het vaak uit, maar schreef er nooit over: de organisatie waar ik werk, verdient zonder meer een pluim. Het is tegenwoordig zoeken naar een speld in een hooiberg om een werkgever te vinden die zo sociaal en maatschappelijk geëngageerd is als de mijne.

Toen ik ergens in maart vorig jaar uitviel, ontving ik volop ondersteuning. Men was onmiskenbaar met mij begaan en informeerde geregeld naar mijn welzijn. Ik kreeg alle tijd die nodig was om te herstellen.

Ik hing mijn door het bedrijf gefinancierde opleiding aan de wilgen. Het werd geaccepteerd. Over compensatie van mijn kant werd niet gesproken; ik hoefde niets terugbetalen.

Mijn beste vriend (tevens collega) overleed en mijn leidinggevende nam de onmogelijke taak op zich om mij dit afschuwelijke nieuws mee te delen. Hij reed er speciaal voor naar mijn huis.

Ik bedoel maar… Als dat niet lief en meedenkend is.

Zou ik een passende ambitie hebben, dan had ik geen reden om te kutkammen over mijn levensonderhoud. Het bedrijf biedt een plezierige werkomgeving, waarbinnen volop aandacht bestaat voor het individu.

Wie mij hoort klagen, zou moeten beseffen dat ik op zo’n moment mijzelf veroordeel. Ik ben degene die geen stappen onderneemt, degene die accepteert dat het is zoals het is.

Ja, ik loop tegen muren aan, ontmoet soms mensen met wie ik niet overweg kan, vind geen voldoening in wat ik doe, zou liever gisteren dan vandaag vertrekken. Wat is het probleem? Niet moeilijk: ikzelf ben het probleem.

Ik bedacht me dat er geen beter moment is dan nu om serieus te gaan nadenken over een andere loopbaan. Niet accepteren dat ik klemvast zit. Er moeten toch andere mogelijkheden zijn…

Niets, werkelijk niets zo dodelijk als berusting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 16 januari 2011 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: