Compositum

4 Simon

Wat ik je nog wil laten weten…

phoningHet was een mooie dienst. Ontroerend. Het ontbrak hooguit aan humor. Maar hé, daarvoor was niemand in de stemming. Zelfs ik niet. Dat zul je begrijpen.

Er kwam aanzienlijk meer volk opdagen dan was voorzien. De rijen vormden zich tot buiten de kapel. Je was geliefd. Mij verbaast het niet.

Ik heb voor je gesproken. In alle rust. Enkele dagen eerder dacht ik nog zeker te weten dat ik het niet zou kunnen. Jij gaf me de kracht. Als altijd…

De pastor, een aardige man. Mooie woorden ook van jouw familie. Je moeder slaat zich er kranig doorheen. Ze wordt door iedereen goed opgevangen. Je hoeft je daar geen zorgen om te maken.

Ik moest haar beloven om spoedig een keer langs te komen. Om over Simon te praten… Ik ga dat zeker doen. Alles wat in mijn macht ligt…

Vandaag deed ik helemaal niets. Ik heb geschreven, dat wel. Het is een goed moment om mijn vakantiedagen op te nemen. Ik heb er nog volop. Jij ook trouwens.

Onder andere omstandigheden zou ik hebben voorgesteld om samen iets te ondernemen. Mijn uitnodiging voor het museum, gezellig neuzen bij de Slegte… Het kwam er niet meer van. Hoe spijtig.

Voor het eerst sinds dagen heb ik weer een beetje geslapen. Wat heet. Ik sliep een gat in de dag. Jouw dood heeft me zo aangegrepen. Het heeft me lamgelegd. Ik was tot op het bot vermoeid.

Weinig mensen weten wat je voor mij betekende. Niemand zal het ooit begrijpen. Mijn weblog… Het zijn louter woorden. Mijn liefde voor jou valt met geen pen te beschrijven.

En nu… Nu ben je dood. Uitgerangeerd. Voer voor de wormen. Ik begrijp het nog steeds niet. De drang om je te bellen, te mailen, te vragen hoe het met je gaat… Ik mag daar niet aan toegeven.

Ik heb al je berichtjes aan mij (en die van mij aan jou) opgeslagen. Tijdens het herlezen heb ik niet alleen gehuild; ik heb een aantal keren hardop moeten lachen. Je humor leeft nog steeds.

En jij… Ook jij blijft leven. In mijn herinnering, in mijn gedachten, in mijn hart. De dood heeft geen grip op mijn liefde voor jou. We kruisten de degens. Ik won.

De zwartste dagen moeten nog aanvangen. Ik heb vooralsnog geen benul hoe ik mijn pad zonder jou moet bewandelen. In het licht van jouw afwezigheid lijkt alles zo volslagen zinloos.

Siempie, mutsken, ik weet het allemaal niet meer. We zullen zien waar het spreekwoordelijke schip zich aan wal zet… Wat er ook gebeurt, wiel kiep in totsj.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 4 januari 2011 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: