Compositum

4 Simon

Lieve, lieve Simon

kaartIk deed geen oog dicht gisternacht. Ergens in de ochtend lukte het me in slaap te vallen. De wekker maakte daar om 11.00 u een eind aan. Ik stond op, gedesoriënteerd.

Het duurde even voordat ik me realiseerde dat ik niet hoefde werken. De akelige waarheid viel als een strop om mijn keel.

Ik strompelde naar de computer, zag me geconfronteerd met twee door het bedrijf opgestelde rouwadvertenties. De tranen vloeiden alsof ze nooit waren opgedroogd.

Zes gemiste oproepen. Geen van jou.

Steeds wanneer de telefoon gaat of ik een berichtje binnenkrijg, hoop ik dat jij het bent. Dat je zal zeggen: ‘Deze grap had je nog van me tegoed.’ Alleen jou zou ik zoiets vergeven.

Mijn dierbare vriend… Ik vind het zo erg. Ga ik je nu werkelijk nooit meer terugzien? Ik weet niet eens waar je bent. Geen mogelijkheid om afscheid van je te nemen. Niets.

Mijn bloemen legde ik daarom voor je deur. Rode rozen. De roos, jouw lievelingsbloem. Rood, de kleur van liefde. Ik hoop dat je de kaart mooi vindt.

Voor nu en altijd… Mijn gedachten zijn bij jou. Ik houd zielsveel van je. En weet: ik ben niet boos. Je mag altijd bij me terug komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 30 december 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: