Compositum

4 Simon

Opgewonden standje

fuckyouWe rijden over de Ijsseloordweg in Arnhem als ik naast me, juist terwijl Milko naar rechts opschuift, een auto in volle vaart naar links zie schieten. Ik hoef niets te zeggen; hij corrigeert tijdig. Daar is wel een flinke ruk aan het stuur voor nodig.

Het Marokkaantje dat zonder richting aan te geven de rijstrook opeist en bijna een ernstig ongeluk veroorzaakt, wil nog een punt maken. Normaliter zou ik er geen aandacht aan hebben geschonken, maar de simpeziel gaat volledig door het lint. Ik zit erbij en kijk ernaar.

Hij scheldt en tiert er op los, gebaart woest met zijn handen, in plaats van deze netjes om het stuur te houden. Zijn gezicht staat op zeven dagen onweer. Ik kan hem bijkans horen vloeken. Als het in naam van Allah geschiedt, heeft hij zonder twijfel zijn krediet verspeeld.

Als dit jouw levensstijl is, denk ik, dan haal je de vijftig niet jongen. Je rijdt jezelf te pletter, of gaat ten onder aan een veel te hoge bloeddruk. Als het dat niet is, slaat iemand vroeg of laat je lelijke kop wel van je romp.

Het ventje krijgt van mij ook een handgebaar, waarmee ik tracht duidelijk te maken dat hij een beetje moet dimmen. Het werkt averechts: zijn ogen rollen nu bijna uit hun kassen. Zodra de onnozelaar kans ziet aan ons voorbij te gaan, hangt hij nog “even” fel op zijn toeter.

‘Ik stak mijn middelvinger omhoog,’ hoor ik ineens vanaf de achterbank mijn moeder schuchter opmerken. ‘Het gebeurde voordat ik er erg in had…’ Haar stem loopt over van schuldbewustzijn. Ik stik er zowat in. ‘Geeft niets mam,’ zeg ik. ‘Sommige mensen vragen daar gewoon om.’

Over het andere gebakje zei ze eerder vandaag: ‘Het klopt niet wat jij geschreven hebt. Jij had alle vruchtjes er al vanaf laten vallen.’ Ik ben niet overtuigd, maar sluit met mijn reputatie van knoeipot niets uit. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heeft ze gewoon gelijk.

‘Vergeef me mijn dichterlijke vrijheid maar,’ zeg ik. ‘Ik bedoelde het niet verkeerd.’ Ze lacht. ‘Ik weet het.’ Ja… en ik weet weer eens waarom ik zo onwaarschijnlijk gek ben met mijn moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 1 november 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: