Compositum

4 Simon

Groot, groter, grootst

gebakWie mijn moeder bezoekt, zal het aan niets ontbreken. Tekortkomen is uit den boze. Al waarover ze beschikt, wordt tot aan de laatste kruimel gedeeld. Toch… ergens diep in haar schuilt ook het oerinstinct van een brasser, bemerkte ik onlangs.

We staan in het restaurant van La Place bij de gebakafdeling. Als mijn moeder haar voorkeur heeft uitgesproken, pak ik een taartschep en til de eerste beste punt van haar favoriete smaak op. Juist als ik doende ben een en ander op een bordje over te scheppen, hoor ik achter me fluisteren: ‘Daar… die is groter!’

Ik wil de punt terugzetten, maar er gaat iets mis. Het gebakje valt ondersteboven tussen de overige, fier rechtopstaande punten. De verkoopster houdt me vanachter de toonbank nauwlettend in de gaten. ‘Ik neem deze wel,’ zeg ik tegen mijn moeder. Ze protesteert. Ik houd voet bij stuk. ‘Laat mij maar,’ zegt ze.

Wanneer ze poogt het gebakje weer in de oorspronkelijke positie op het bordje te dwingen, gaat het echt fout. Het fruit valt over, op en achter de toonbank (ik probeer met mijn handen vergeefs nog een stukje ananas op te vangen). Het armoedige restant van wat eens een vruchtentaartje was, vult het bordje.

Ik wissel een vluchtige blik met de verkoopster. Argwanende tut… Mijn moeder schuift de grotere taartpunt op een tweede bordje en rekent af. Aan tafel gezeten drapeert ze direct het merendeel van haar fruit over mijn kale gebakje.

‘Eet smakelijk,’ zegt ze. Ik lach en wens haar hetzelfde toe. Tijdens het eten zie ik herhaaldelijk haar ogen over de taartpunt rollen. Opmerkelijk grote ogen. Wanneer ik mijn deel naar binnen heb gewerkt, vraagt ze op fluistertoon: ‘Lust jij nog een stukje…?’

Dat was twee weken geleden. Vandaag ging het beter. Mijn moeder leert snel. Ze koos een willekeurige taartpunt. Niet overmatig groot, niet buitengewoon klein. Ik nam het saucijzenbroodje dat ik eigenlijk de vorige keer had willen nemen.

Als ik mijn broodje op heb, schuift ze quasi onopvallend haar bordje onder mijn neus. Er ligt nog een kwart taartpunt op. Twee iets te grote ogen staren me aan. ‘Wil jij nog?’ Er wordt niet gefluisterd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 28 oktober 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: