Compositum

4 Simon

Tussen de oortjes

HPIM1171.JPGMijn vader leerde me ooit mosselen eten. In zuur, want mijn vader at zelden iets anders dan hartig of zuur. Ik volgde in zijn kielzog en behield mijn voorkeur. Waar normale mensen jus in het kuiltje van hun zuurkoolstamppotje gieten, vul ik het gaatje doorgaans met een flinke scheut azijn.

Mijn pa en ik verslonden samen de nodige metworsten, stukken spek, rolmopsen, zure worst en inderdaad: mosselen. Tegenwoordig eet ik ze niet meer. Dat komt omdat ik er op een zeker moment te lang naar heb gekeken. Het probleem? Ze keken terug.

Een soortgelijke ervaring had ik tot vandaag met garnalen. De enige garnaal waarvan ik ooit een hapje nam, was een uit de kluiten gewassen exemplaar dat bij wijze van vergissing op mijn bordje werd geserveerd. In een glaasje meerprecies. Dat smaakte bepaald niet naar meer.

De garnalen die ik vanavond at, hadden geen oogjes om mij te veroordelen. Misschien waren ze er wel, maar dan heb ik ze genegeerd. Ik zette mijn verstand op nul, schakelde mijn emotie uit en consumeerde de roze zeediertjes met smaak.

Er was bluswater nodig om de pepers te verdrijven, maar dat mocht de pret niet drukken. Integendeel. Nu nog sprinkhanen leren eten. En stierenballen. What the fuck! Oh, ik bedenk me een nog grotere uitdaging: koeienogen op m’n bord… En dan genoeglijk terugstaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 29 augustus 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: