Compositum

4 Simon

Diepe, diepe zucht

OLYMPUS DIGITAL CAMERAElk dorp heeft wel een exemplaar. Dieren kent er een aantal. Ik groeide op met “Gekke Henkie”, die bekend stond om zijn schoenenfetisch. Als je hem tegen het lijf liep, kon je er prat op gaan dat hij je staande hield, je voet optilde en je schoen(en) aan een grondige keuring onderwierp.

Hij bekeek het object van voor tot achter, draaide daarbij zodanig aan je enkel dat je je uiterste best moest doen om je evenwicht te bewaren, dan trok hij je veters los en knoopte ze weer dicht. Als hij klaar was, stak hij zijn duim omhoog, alsof hij wilde zeggen: het is in orde.

Henkie leeft nog, maar is naar de achtergrond verdwenen. De huidige jeugd groeit op met zijn Turkse equivalent, dat zich ophoudt in de plaatselijke supers, waar hij klanten verveelt en caissières van het werk houdt. De man heeft geen voorkeur voor schoenen, voor zover ik weet.

Ik was uitgenodigd voor het Ijsselfeest in Dieren, waar ik niet veel zin in had, omdat het uitgaansleven in mijn eigen dorp me niet bijzonder trekt. Op het programma stonden twee tribute bands die nummers speelden van The Eagles en The Rolling Stones.

Terwijl Milko twee biertjes ging halen (je moet wat om een avond als deze door te komen), wist ik me plotseling in het gezelschap van de Turkse dorpsgek. Hij kroop naast me, pakte mijn hand en drukte er een kus op. Ik vond het aandoenlijk en vroeg of hij wilde dansen. Dat had ik beter niet gedaan.

Hij greep mijn beide handen vast en ging helemaal los. Ik had associaties met de stoomlocomotief waarin ik enkele weken eerder een ritje maakte. Ik vroeg me onwillekeurig af of Henkie misschien zijn schoenen met een aandrijfmechanisme had geprepareerd.

Na de zevende pirouette begon het me te duizelen. De man stoomde hardnekkig door met zijn blik op oneindig en zijn handen vast om de mijne geklemd. Zodra het nummer ten einde was, redde ik mijn zaligheid. ‘Nu moet ik terug naar mijn vriendje,’ zei ik.

‘Daar kom je de rest van de avond niet meer van af,’ verzekerde deze me. Hij kreeg gelijk, zoals zo vaak. Zwaan kleef aan. Ik had toch echt geen honing tussen mijn billen gesmeerd. Er restte ons niets dan ver weg te lopen van het podium.

Wat kan ik zeggen? Het is fijn om te weten dat ik op mijn zevenendertigste nog in de smaak val bij andere mannen. Naast de aangedreven Turk waren er nog vier andere idioten die mijn aandacht stalen. Ik mag niet klagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 20 augustus 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: