Compositum

4 Simon

Salt & sweet…

popcornZoals gezegd vandaag mijn vriendin S. in Duiven bezocht. Het was gezellig. We toogden naar Zevenaar, alwaar we op het terras van een in het centrum gevestigd restaurant heerlijke Turkse hapjes naar binnen werkten. Aansluitend scoorden we een film: Salt.

Ze koos een plek uit rechts achterin de zaal, waar de rijen uit drie zitplaatsen bestonden. Ik schoof naast haar. ‘Als er nu een leuke kerel naast mij komt zitten,’ zei ik, ‘dan vraag ik wel of hij tussen ons in komt zitten. …heb jij er ook nog wat aan.’ Ze glimlachte. ‘Doe dat maar niet. Dan ga ik hem knijpen.’

Enkele minuten voordat de film aanving, waren de meeste stoelen nog leeg. Mijn verbazing was daarom groot toen op de valreep zich inderdaad een man naast mij settelde. Hij lachte verlegen en trok wit weg nadat S. bruusk haar doos met popcorn onder zijn neus schoof. ‘Nee bedankt…’ klonk het zachtjes.

Ik probeerde me in te houden. Oprecht. Maar enkele van S.’ blikken in mijn richting, gecombineerd met het hevig schudden van haar buik en daarmee de gehele stoelenrij, maakte dat ook ik in de lach schoot. Ik voelde me bezwaard; lachte niet om hem, maar hoe leg je zoiets uit?

De man had ongetwijfeld wroeging. Spijt als haren op zijn hoofd dat hij naast ons was komen zitten. Aan de andere kant was hij vrij om alsnog een andere stoel te bezetten. Dat deed hij niet. Eigen keus in zoverre. Ik vroeg me nochtans wel af of ik hem mijn popcorn moest aanbieden, die niet zout maar heerlijk zoet was.

Angelina Jolie speelde een stoere vrouw, wat op mij niet al te overtuigend overkwam. Dit lag vermoedelijk niet zozeer aan de actrice als wel aan het hoge Hollywood gehalte van de film. Doorspekt met onrealistische stunts die steevast goed afliepen. Een echte vrouw was al honderd keer dood geweest. Een echte man ook trouwens.

Aangezien ik nog met grote ogen en open mond naar het scherm zat te staren, terwijl de aftiteling al bezig was, vermoed ik dat ik de clou zo’n beetje heb gemist. Was ze nu een CIA agente of maakte ze onderdeel uit van de Russische maffia? * Twijfelt…* Is mijn denkvermogen te beperkt om het plot te kunnen bevatten?

…of heb ik me teveel laten afleiden door de man naast mij, die gedurende heel de film niet goed wist waar hij zijn handen moest laten. Op zijn linkerbeen, zijn rechterknie, samengevouwen, langs zijn haren, zijn kin, het hele ritueel opnieuw… De nervositeit spatte ervan af.

Eenmaal buiten vond S. dat ze de arme ziel een spijtbetuiging schuldig was. We rookten een sigaret en wachtten op hem. ‘Het spijt me,’ zei ze, toen hij naar buiten kwam gelopen. ‘Ik lachte je niet uit. Het was ook zeker niet persoonlijk. Ik bied je mijn excuses aan voor mijn puberale gedrag.’

Tussen het stotteren door verklaarde de man dat het hem niet duidelijk was naast wie hij was gaan zitten. Merkwaardig antwoord, vond ik. Hij maakte toch duidelijk oogcontact voordat hij plaats nam. Bovendien had hij opzichtig zijn blik over de zaal laten glijden, voordat hij een plek koos. Nadat S. hem een prettige avond had gewenst, ging hij er als een haas vandoor.

‘Wat denk je?’ vroeg ze. Ik keek hem na, terwijl hij met ferme stappen van ons weg liep. ‘Ik denk dat hij geen prettige avond heeft,’ antwoordde ik eerlijk. ‘Wellicht had hij nog iets willen drinken met ons.’ Ze lachte. ‘Eigen schuld. Dan had hij dat maar moeten aanbieden.’ Misschien had je hem toch moeten knijpen, dacht ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 7 augustus 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: