Compositum

4 Simon

Pillen, pillen, nog meer pillen

vlammetjesIk werd vanochtend wakker, wierp een blik in de spiegel en zag… een vlekkenmonster. Hooly Mozes. Dat was efkes schrikken zeg. Heel mijn lichaam tintelt van de jeuk. Mijn handen en voeten staan in brand. Ik ben voortdurend op zoek naar vlammetjes, maar geen spoor…

Steeds wanneer ik denk: het zal morgen wel beter zijn, is het een dag later drie keer zo erg. Ik moet weer naar de huisarts. Het is niet anders. Milko belt. De assistente probeert hem andermaal af te wimpelen. ‘Misschien belt de arts u straks wel even terug…’ Hij laat zich niet afwimpelen. Een afspraak wordt gemaakt.

Ik vertel de arts m’n verhaal en laat haar het resultaat zien. ‘Een bekend probleem,’ zegt ze. ‘Je hebt het wel erg te pakken zeg.’ Ze vertelt me ook nog dat het bepaald niet gebruikelijk is om voor een keelinfectie aan het infuus te worden gelegd. Ik had het moeten weten. Als ik iets doe, dan doe ik het goed. Ik krijg pilletjes mee.

In de bijsluiter lees ik dat je o.a. huiduitslag kunt krijgen van het medicijn. Maar vanzelfsprekend… Autorijden mag ik ook niet. Tien pillen. Elke dag één. Tien dagen lang niet achter het stuur. Wat een domper. Het medicijn maakt suffig en zorgt voor concentratieverlies. Ik heb juist dik drie maanden uitgerust. Nou ja… min of meer.

Weer een lang weekend dus. Ik moet zeggen dat, hoewel ik me kerngezond voel, de jeuk wel heftig is. Op de grens van pijn af en toe. Dat ik er niet uit zie, zal me verder roesten. Op mijn werk hoef ik niet mooi te zijn. Ik loop daar ook niet in rokjes tenslotte. Ziek dus. Ik heb een excuus. Jawel. En het is valide. Kom op Jansen, leg je erbij neer.

Ik vraag me nu al af, waar ik volgende week weer tegenaan ga lopen. Wat gebeurt er als de bulten weg zijn? Welke bijwerkingen krijg ik van dit medicijn? Misschien val ik gewoon uit bed en breek ik een been. Ik wil de goden niet verzoeken, maar durf bijna niet meer te hopen op een spoedig herstel. Er schijnt een vloek te rusten op mijn reïntegratie.

Voor de komende tien jaar heb ik wat mij betreft weer genoeg medicijnen geslikt. Een paracetamolletje op z’n tijd is wat ik gewend was. Dit overtreft alles. En als ik zie hoeveel pillen sommige mensen moeten wegslikken, mag ik niet eens klagen. Het middel was in elk geval niet erger dan de kwaal. Hoe vervelend deze bultenpest ook is, mijn keelpijn was duizend keer erger.

Morgen beter? Ik ga er niet meer op durven hopen. Carpe diem. Ik zie wel waar dit schip strandt. Morgen weer een dag, zoveel is zeker. En vannacht… vannacht ga ik heerlijk slapen. Op naar dromenland, waar builen en bulten geen rol spelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 17 juli 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: