Compositum

4 Simon

Die liefde

dieliefdeYann Andréa
Arena
ISBN: 90 6974 392 2

Yann Andréa studeert filosofische wetenschappen in Caen, wanneer hij het boek “Let petits Cheveaux” van de in Vietnam opgegroeide Franse schrijfster Marquerite Duras onder ogen krijgt. Hij raakt gegrepen door zowel het verhaal als de auteur.
“Ik raakte geen ander boek meer aan, het enige wat ik nog wilde lezen waren boeken van haar. Van die schrijfster van wie ik niets wist, die ik niet kende.”

“Ik ben een lezer. De eerste lezer, want ik houd van al haar woorden, zonder uitzondering, zonder enige reserve. En die naam van vijf letters, DURAS, daar ben ik totaal weg van. Het is me gewoon overkomen. Sindsdien ben ik bij haar en zal haar niet meer verlaten. Nooit. En zij mij ook niet.
Ik weet dan nog niet dat onze verhouding al is begonnen.”

In 1975 bezoekt Andréa de door Duras geregisseerde film “India Song”. Na afloop is er gelegenheid tot discussie met de cineaste. Hij bekent haar: ‘Ik zou u willen schrijven.’ Zij geeft hem een adres in Parijs. Hij schrijft haar vijf jaar lang onophoudelijk zonder ook maar een enkele reactie te ontvangen.

1980. Per post ontvangt hij Duras’ boek: “L’Homme assis dans le couloir”. Aansluitend nog drie titels. En dan… de lang verwachte brief, waarop hij niet meer durfde hopen. Hij vermoedt haar aanwezigheid in een hotel in Trouville en belt haar. Ze nodigt hem uit. Hij zoekt haar op. Het moet zo zijn.

Ze drinken wijn en praten alsof hij nooit ergens anders was. ’s Avonds rijdt ze hem in haar Peugeot 104 naar Honfleur en toont hem Le Havre. Gefascineerd door alle lichtjes zet ze een lied in: “La vie en rose”, Piaf. Hij zingt met haar mee. Terug in de hal van de Roches Noires verzucht ze: ‘Het is heel bijzonder, die stilte hier. Hoort u hem?’ Hij hoort hem.

Ze keren terug naar het appartement. Vanuit een eerste omhelzing ontwikkelt zich een relatie, waaruit geen van beiden zich nog zal kunnen loswrikken. Andréa vervult, niet zelden tegen wil en dank, uiteenlopende rollen: hij is Duras’ minnaar, haar chauffeur, hij is de marionet die zij kan sturen, de dagdief op wie zij zich kan afreageren en bovenal is hij haar medium voor alle nog te publiceren boeken (zij vertelt, hij typt).

Andréa blijft bij Duras tot aan haar dood in 1996. Hoewel dan haar lichaam weg is, blijft hij nog lange tijd geestelijk met haar verbonden. In Die liefde beschrijft hij de onconventionele verhouding tussen hemzelf en de bijna veertig jaar oudere schrijfster. In deze roman in briefvorm richt hij zich tot haar, in een poging definitief afscheid te nemen van de vrouw die hij zo obsessief aanbidt.

Een adembenemend liefdesverhaal dat door Andréa’s staccato vertelstijl en overdadig emotionele verbondenheid wegslikt als een tamelijk zware pil. Geen aanrader in die zin van het woord. In overige opzichten, zoals NRC Handelsblad het kort en krachtig omschrijft: “Een boek dat je naar de keel grijpt.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 12 juli 2010 door in Persoonlijk, Uit mijn boekenkast.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: