Compositum

4 Simon

Een klier die zijn naam eer aandoet

sorethroatEven voor half elf ‘s avonds drink ik mijn eerste bakje koffie. Het is een hel. Evenals het naar binnen werken van medicijn, een ijsje, of simpelweg het wegslikken van wat mondslijm. Je zou denken dat een mens doorgaans alleen maar slikt wanneer ze eet of drinkt. Nou… moet je er eens op gefixeerd zijn; het lijkt ineens een tweede natuur, evenals ademen.

Gisteravond ontwikkelde ik een lichte keelpijn, die rond vijf uur vanochtend zo erg was geworden dat slapen er niet meer in zat. Sindsdien kan ik bijna niet meer praten. Bij elke beweging van de mond, hoe miniem ook, protesteren de klieren in mijn hals en voelt het alsof er in het achterste van mijn keel een guillotine wordt neergelaten.

Het beperkt zich vooralsnog tot de rechterkant, waar de pijn diep wegtrekt in mijn oor. Ik ben bang om te slikken, maar het moet zo nu en dan. Mijn oor was al ontstoken, nu mijn keel er nog bij. Ik wierp vanochtend even een blik naar binnen, zoals een arts dat ook wel doet. Wat ik zag was rood en flink gezwollen. Een keelontsteking… Great!

‘Ik zie op tegen morgen,’ merk ik op. Milko zegt dat ik zo niet kan werken en al weet ik dat hij gelijk heeft, het voelt ontzettend lullig. Juist na drie maanden ziekte weer voorzichtig aan het reïntegreren en dan dit. Hoe moet ik dat verantwoorden? Terwijl ik anders verdomme nooit ziek ben…

De ervaring leert dat fysieke ongemakken steevast over zijn, wanneer er weer gewerkt moet worden. Over of tenminste aanzienlijk afgenomen. Ik heb mijn hoop daarop gevestigd. Dit houd ik niet nog een dag vol, al was het maar omdat ik wel lang, maar niet zó lang zonder slaap kan.

En de pijn… Ik verdraag over het algemeen veel. Heus, maar dit… Paracetamol slik ik slechts bij hoge uitzondering. Ik nam sinds gisteravond al zo’n tien tabletjes. En honing… hele sloten (al die suiker compenseert gelukkig dat ik niet kan eten). Maar het mag allemaal niet baten. Dit is een hardnekkig virus.

Het is nochtans wel effectief voor wat betreft het minderen met roken. Mijn keel verdraagt het amper op het moment. Ik rookte er een paar, uit pure stress. Zojuist verslikte ik me in mijn koffie. Wel ja! Heel mijn bureau onder de leut. Om over mezelf maar te zwijgen. Ik stikte er bijkans in.

Ik ben niet content met mezelf in deze klaagmodus, maar ik weet werkelijk niet waarover ik anders zou moeten schrijven. Het beheerst heel mijn dag en ik vrees dat dit euvel me de komende nacht wederom uit mijn slaap zal houden. Het is niet anders. Leven komt met gebreken. Ik hoop op een betere morgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 4 juli 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: