Compositum

4 Simon

Het uur van de waarheid

clock

Zo sterk als ik me eergisteren voelde, heel de afgelopen week eigenlijk, zo onzeker voelde ik me de dag erna. Vandaag is het pure lamlende. Ik nam een besluit, deelde dit met mijn werkgever en had al spijt zodra ik over de drempel naar buiten stapte.

Ik maakte tijdens mijn hervonden kracht de keuze om in mijn functie terug te keren. Nu ik ze heb uitgesproken, heeft het een definitief karakter gekregen. Aanleiding voor mij kennelijk om wederom te gaan twijfelen. Wat roep ik over mezelf af? Is dit wat ik werkelijk wil? Het antwoord is nee. Maar de alternatieven zijn ook niet om vrolijk van te worden.

Mijn werkgever is van mening dat ik niet zonder meer kan stoppen met de psycholoog. ‘Dat moet je aan het oordeel van de Arbo-arts overlaten,’ zegt hij. Ik vertel hem dat het me niet interesseert wat de arts ervan vindt of denkt. Ik stop met deze sessies. Punt. Dat is in elk geval één zekerheid. Aan het werkende leven ga ik niet kunnen ontkomen, linksom of rechtsom, maar niemand gaat mij deze waanzin opdringen.

Beweeg je wel voldoende? Hoe laat ga je naar bed? Ontspan je genoeg? Hoe ziet je eetpatroon eruit? Mens, krijg het heen en weer; dat maak ik toch allemaal zelf uit! Ik kende nooit enige logische vorm van ritme en ik wil dat graag zo houden. Het is wat dit leven draaglijk maakt voor mij. Het is mijn ontspanning, in godsnaam…

Nee, ik neem de dame in kwestie niets kwalijk. Ik uit slechts m’n verbale weerstand. De muts doet ook maar waar ze voor betaald krijgt. Mooie klotenbaan trouwens: mensen van de labiele wal in de krankzinnige sloot doen belanden… Volgens mijn P&O functionaris was ik de eerste die met dergelijke klachten komt. Zegt dit iets over mij, of ben ik eenvoudigweg assertiever dan al mijn voorgangers?

Ik ga weer aan de slag, zoveel is zeker. Sneller dan me lief is, maar het voelde toch niet fair om zo lang thuis te bivakkeren. Het voelde niet gegrond, met een dergelijk abstracte klacht, die zo ontastbaar is dat ik haar zelf amper kan benoemen. Achteraf bezien had ik beter een poot kunnen breken.

Ik zie er, los van alle obstakels, naar uit om mijn collega’s weer te zien (de meeste nochtans) en me opnieuw onder de mensen te begeven. Hoeveel tijd er rest voor mij om mijn persoonlijke legende waar te maken, zal ik moeten afwachten. Het is, realiseer ik me, tevens een kwestie van wilskracht en volharding. Dat is in elk geval iets waarin ik heilig geloof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 16 juni 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: