Compositum

4 Simon

Ik, wispelturig?

jantjelachthuiltDe Arbo arts vroeg mij hoe ik denk over voorzichtige re-integratie. Ik durfde geen nee zeggen. Niet dat ik mijn crisis reeds heb overwonnen. Niet dat ik het idee heb de afgelopen maanden heel veel verder te zijn gekomen. Niet dat ik het gevoel heb ook maar weer een beetje de oude te zijn.

Een aantal medewerkers stak mij een hart onder de riem. Ik kreeg een prachtige (zelfgemaakte) opkikker en een kaart met de boodschap: Geloof in morgen en in wat de dag je zal brengen en probeer alles van de zonnige kant te bekijken, want met een positieve kijk op het leven is er geen grens aan jouw mogelijkheden.

Op het moment kost het me werkelijk moeite daarin te geloven. Niettemin doet het me goed. Evenals de sms-jes van medewerkers die informeren hoe het gaat en die te kennen geven mij te missen. Het brengt me aan het twijfelen. Zal ik toch mijn huidige functie weer oppakken? Net nu ik het zo’n beetje definitief had opgegeven.

Mijn queeste is nog niet voltooid, zoveel is mij wel duidelijk. Ik wil dolgraag weer met “mijn” mensen aan de slag. Gewoon die afdeling runnen. Productie draaien, medewerkers coachen. Maar het oeverloze gezeur eromheen staat me zo verschrikkelijk tegen. Ik weet het niet. Je ne sais pas. I just don’t know.

Diepe, diepe zucht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 3 juni 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers

%d bloggers liken dit: