Compositum

4 Simon

Lekker in ’t zonnetje…

zonIk heb de afgelopen week een middag in de zon vertoefd. Dat is bijzonder, want sinds de ploert zo’n tien jaar geleden een weelderig vlekkenpatroon in mijn armen tatoeëerde en ik na een bezoek aan de dermatoloog leerde dat ik geen keus had dan te accepteren dat de zon mijn vriend niet is, was ik zowaar verstandig.

‘Het komt omdat de elasticiteit van je huid verandert,’ wist de arts me te vertellen. Wat ze (denk ik) bedoelde was: ‘Als je ouder wordt, gaat de boel nu eenmaal slap hangen.’ Daar ben je dan gezegend mee op je 25e. Afin, sindsdien zouden mijn bovenarmen niet misstaan in het museum voor moderne kunst. Guernica II: de verbeelding van het heilloze gevecht tussen mijn huidcellen en de onoverwinnelijke vijand.

De neiging om lichamelijke onvolkomenheden te verhullen, heb ik wel achter me. Uiteindelijk wil ik toch gewaardeerd worden om mijn karakter en om niets anders. Waarmee ik overigens niet zeg dat ik mannelijke aandacht verafschuw. Het tegendeel is waar. Zo ijdel ben ik wel. De vrouw die niet wil worden mooi gevonden, is nog niet geboren. Het is per slot van rekening onze missie op aarde.

Ik verstop me dus niet meer. Maar als ik zo’n middag in de zon zit en mezelf erop betrap dat ik om de zoveel minuten angstvallig mijn lichaam afspeur om te zien of zich al nieuwe vlekken tentoonspreiden, borrelt er toch een lichte irritatie op. Als ik me dan bedenk dat ik altijd zo gemakkelijk en snel bruin werd. Waar de meeste mensen drie weken Egypte nodig hadden, volstonden voor mij drie dagen in en rondom het zwembad.

Spanje, 1991. Eerste dag samen met een vriendinnetje op het strand doorgebracht. Uren later… Zij: scharlaken rood verbrand, eerste loshangende vellen en pijn, veel pijn. Ik: niets van dit alles, wel bruin als een autochtoon. Destijds was ze jaloers. Nu zal ze denk ik niet meer willen ruilen. Voor mij was het een belangrijke levensles: alles heeft een prijs!

Awel, de ploert en ik leven dus niet op goede voet met elkaar. Spijtig, maar niet onoverkomelijk. Ik flaneer dan wel met mijn nieuw gekochte rokjes, mocht ik dit willen. Mannen hebben toch geen oog voor detail. Of het moest voor tieten zijn. Mijn oprechte excuses aan elk manspersoon dat zich nu beledigd voelt. Schrale troost: ‘t is niets om je voor te schamen. Het is per slot van rekening jullie missie op aarde om onze tieten lief te hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 29 april 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers