Compositum

4 Simon

Categorie “Ergernissen” (2)

dwazemoedersBrood in een zak. Nee, niet het brood en ook niet de zak. Wel de mutsen bij AH die het maar niet afleren om plakbandjes om mijn broodzak te plakken.

Heb je wel eens geprobeerd om zo een bandje los te peuteren zonder daarbij de zak eerst met beleid en uiteindelijk rücksichtslos te ruineren? Meine Liebe. Laat ik het gewoon uitspreken: naar de hel met de verpakkingsindustrie!

Ik zou natuurlijk ook gewoon een broodtrommel kunnen kopen. En… oké, die broodmeiden kunnen er ook niets aan doen. ’t Zal beleid zijn.

Het is er (bij ons in Dieren) ook beleid om zo tegen topdrukte hele blikken vakkenvullers los te laten, waardoor je via allerhande bochten en zijpaden en een onophoudelijk: ‘Sorry, mag ik er even langs?’ je product moet zien te bemachtigen, wat vervolgens zo’n zeven van de tien keer blijkt uitverkocht of tijdelijk uit de handel genomen.

Je moet er beslist op de kleintjes letten, want terwijl je langs vakkenvuller 1 t/m 20 (ik ken ze nog steeds niet allemaal van gezicht) manoeuvreert, scheuren de miniatuurkarretjes je van alle kanten tegemoet, opdoemend vanuit de onverwachtste hoeken en als je niet oppast ben je na het afrekenen tig blauwe plekken en een pijnlijk scheenbeen rijker.

De moeders zijn nog erger. Om een of andere onduidelijke reden kiezen zij steevast de doorgang tussen twee stellingen om hun karren te parkeren en zich op te stellen voor een leutig gesprek over koetjes, kalfjes en de koters. En altijd precies aan het eind of het begin van het gangpad waar ik wil zijn.

Als ik dan denk via een omweg mijn bestemming te bereiken, dan denk ik verkeerd, want er staan altijd wel andere moeders op onmogelijke plekken ongegeneerd te kwekken in plaats van hun kids te corrigeren.

Lamgeslagen zoek ik zo tegen die tijd mijn heil bij de koffieautomaat, waar ik gewoonlijk constateer dat de koffie op is, of het apparaat defect. Ik troost me dan met de gedachte dat er in elk geval geen lange wachtrijen stonden.

Bij de kassa sta ik alsnog in de rij. Het is een gouden regel. Hoe meer vakkenvullers ronddolen, des te scheutiger is men met de caissières (not!). Tegen beter weten in werp ik, voor ik de winkel verlaat, altijd even een blik in de kinderspeelbox waarin de lege dozen worden verzameld.

Ik beken schuld. Niemand verplicht mij om uitgerekend bij AH mijn boodschappen te doen. De ergernis in dezen is dus vooral naar mezelf gericht. ‘Jij sukkel, ben jij niet op school gezeten?’ Het is een fameuze uitspraak van een geliefde collega. Het is wat ik denk, als ik voor de zoveelste keer mijn boodschappen met handen en voeten naar de auto draag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 26 april 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.927 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers