Compositum

4 Simon

Troost

troostBij gebrek aan inspiratie (waar houden mijn muzen zich op?) vandaag een gedicht van Gerrit Achterberg uit de bloemlezing: Het weerlicht op de kimmen, Querido, Amsterdam 1988.

Het vers bood mij verlichting toen in 1991 mijn vader overleed: het grootste drama dat ik tot nog toe heb moeten doorstaan. Vanuit een ander perspectief herbeleef ik deze dagen mijn groot verdriet.

Als mijn vader nog had geleefd, zou ik hem om raad hebben kunnen vragen. Aangezien zijn eigenzinnige karakter in mijn genen huist, zou ik hem vermoedelijk terstond mijn rug hebben toegekeerd. Ik zal het nooit weten. Het is een van de vele vragen die eeuwig onbeantwoord blijven. Soit, mijn herinnering aan hem blijft bestaan.

De wil der wegen

Soms als de weg het wil zijn wij
weer samen en het opgelost
geheim komt onveranderd vrij,
glanzend ontstoken aan den grond
of er geen element bestond
waaraan het zich gebonden houdt
tot op dit breukeloos behoud
in zijn oorspronkelijkheid.
Alsof ge u niet gans aan mij
voltrok hervindt het mij geheel
waar ik de ruimte met u deel
en heel de tijd wordt ingelost.

Gerrit Achterberg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 12 april 2010 door in Persoonlijk, Uit mijn boekenkast.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers