Compositum

4 Simon

Van super naar bank

geldStel je voor: je loopt in de supermarkt met een verpakking kaas in je handen. Daarbovenop balanceren vier toetjes die bij elke stap door de zwaartekracht in een richting worden gedirigeerd waar jij ze niet wilt hebben. Met je pink houd je een zak brood in bedwang.

Ik ben doorgaans te eigenwijs om een mandje mee te pakken, laat staan een kar. Tot zover geen probleem. Maar als op hetzelfde moment je telefoon overgaat die zich binnenin je jaszak bevind, heb je een uitdaging.
Hier stopt mijn anekdote, want de afloop is het vermelden niet waard. Een slimme lezer concludeert nu dat alle boodschappen veilig mijn huis hebben bereikt. En zo is het.

Mijn moeder vaart wel bij het feit dat ik tijdelijk bij huis loop. Vorige week reden we naar Brummen om voor een tuinset te kijken. Voor haar, want ik heb geen tuin. Geen begaanbare in elk geval. Ze wilde eerst pinnen. Ik wees haar op het ING filiaal, weliswaar niet haar eigen bank, maar bank genoeg om flappen uit de gevel te toveren. Ze steekt haar pas in de automaat en wacht op instructies.

‘Ik wil 500 euro pinnen,’ zegt ze, ‘maar dat bedrag staat er niet bij.’ Ik kies voor: ander bedrag en zeg haar dat ze nu de gewenste geldsom kan intoetsen. Zo gezegd, zo gedaan. Er verschijnt een mededeling in beeld, maar moeders roffelt eens met haar vingers over het beeldscherm en weg is de informatie. Ze neemt de pas weer uit de automaat en wacht op haar geld. Er gebeurt niet veel. Niets eigenlijk.

Ze slikt. ‘Er komt geen geld uit.’ Een lichte paniek welt op. Ik sus haar. ‘Dat kan alleen maar betekenen dat er, om welke reden ook, geen transactie heeft plaatsgevonden, maar je ging een beetje snel, dus ik heb het niet helemaal kunnen volgen.’ Dan begin ik toch aan mezelf te twijfelen. Misschien reageert het ding wat traag. Ook apparaten hebben wel eens stoornissen tenslotte. We inspecteren de flappentapper aan alle kanten, schudden en kloppen eens wat, proberen het geld er zo’n beetje uit te kijken, maar niks. Ik probeer met mijn eigen pas een tientje te pinnen, maar mijn saldo staat dit niet toe. Dan vraag ik de pas van mijn moeder en pin het tientje dat mij niet gegund was. ‘Het werkt dus wel,’ zeg ik. Een volgende klant is intussen gearriveerd.

‘Wat nu?’ Ik zie een lichte wanhoop in mijn moeders ogen. Ik zeg: ‘Nu gaan we naar binnen en we vragen wat er is gebeurd.’ Ik had natuurlijk moeten weten dat de bankdeuren niet zouden opengaan. ‘We gaan tuinmeubilair kopen,’ zeg ik dan maar. ‘Je kunt in de winkel ook pinnen. Daarna rijden we terug naar Dieren en informeren bij je eigen bank waarom je geen geld kreeg.’ Tegen de klant zeg ik: ‘Als je geld je lief is, zou ik hier niet pinnen.’ Hij loopt smalend weg.

Er worden geen stoelen gekocht, want deze zijn nog niet binnen. In Dieren weet een vriendelijk jongmens ons te vertellen dat je bij een andere dan je eigen bank niet meer dan 250 euro per dag mag pinnen. Dat schept helderheid. ‘U kunt bij de Hema pinnen, maar de automaat is buiten werking. De monteur is er al drie keer bij geweest.’

Mooi is dat, denk ik. Eerst verwijderen ze hier de pinautomaat uit de gevel om ‘m naar de Hema te verhuizen, waar je na sluitingstijd dus mooi niet meer terecht kunt. Vervolgens is het ding om de haverklap buiten gebruik, want het is de eerste keer niet. Voor deze service betaal ik toch veel geld (het is ook mijn bank). ‘Kan ze hier geen geld opnemen?’ vraag ik. Hij glimlacht. ‘Nee mevrouw, deze service verlenen wij helaas niet meer.’
Ik doe mijn uiterste best om een opwellende ergernis te bedwingen.

Vanmiddag kochten we alsnog een tuinset. Moeders wilde eerst pinnen. Intussen heeft ze geleerd hoe ze een touch screen kan herkennen en dus trok ze probleemloos 200 euro uit de muur.

‘Ik wilde eigenlijk 250 euro, maar dat bedrag stond er niet bij.’ ‘Nee,’ zeg ik. ‘Je had dus voor ander bedrag moeten kiezen. ‘Dat kan alsnog,’ zegt ze en ze steekt haar pas weer in het apparaat, waarna blijkt dat 50 euro tot de standaard opties behoort. Ze hoeft dus geen omweg te maken. Dan verschijnt er een mededeling: Er heeft reeds een transactie plaatsgevonden. U kunt maximaal…

Waarom is het tegenwoordig zo’n crime om bij je bloedeigen geld te komen? Ik ga er maar eens een oude sok aan wagen, denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 30 maart 2010 door in Persoonlijk.

Archief

Blog statistieken

  • 8.933 hits

Laat je e-mail adres achter om Compositum te volgen

Voeg je bij 6 andere volgers